Tagarchief: politiek

Struikelen

Het is een rustige zondagochtend. Ik laat onze Bobby uit en als ik de hoek van een zijstraat nader, zie ik Julius, met zijn baasje aan de lijn.

Baasje combineert uitlaten met joggen, maar dat heeft hij niet eerst aan Julius uitgelegd.

Die trekt zijn eigen pad: de lijn wikkelt zich rond een antiparkeerpaaltje en baasje jogt verder en ik ben heel benieuwd hoe dit gaat aflopen.

„Oeoeoeoe… pssss”, zegt het baasje, maar hij houdt zich na enkele bloedstollend spannende struikelpassen toch lachend overeind.

We praten even, want dat doen baasjes terwijl hun hondjes geduldig wachten.

„Jij hebt tenminste een échte hond”, zegt hij over ons middelgrote cockertje, toch niet echt een stoere mannenhond.

Maar als ik naar zijn kleine witte caesarhondje kijk, snap ik wel wat hij bedoelt. „Het is de keus van de kinderen, maar anders…”

We keuvelen nog even door en op het laatst vraag ik terloops „Maar hoe gaat het verder, buurman?”, want hij is net gescheiden, las ik in de krant.

„Ja hoor, gaat wel goed”, zegt hij en uit zijn lichaamstaal maak ik op dat hij de belangstelling wel waardeert, maar er verder niet over wil praten.

We zijn inmiddels verhuisd.

Maar nu is hij in zijn onbesuisdheid weer gestruikeld, las ik in de krant.

Doordat de lijn van onze electorale democratie zich om een verkiezingspaaltje wikkelde, kwam hij abrupt tot stilstand.

Een drama – zoals dat in de media natuurlijk weer genoemd wordt – vind ik het niet.

Hij komt wel weer op zijn pootjes terecht, bijvoorbeeld in de sector alternatieve energie en duurzaamheid.

Maar ‘alles geven’, zoals hij bij zijn afscheid zei dat hij gedaan had, zou ik niet meer doen.

Is niet duurzaam en er zijn vast wel alternatieven.

______________________________

Reageren kan hieronder of op Facebook.

 

 

 

 

Moedig

maaike_rondEen mooie zelfbewuste vrouw, die graag serieus genomen wordt en in praatprogramma’s durft op te treden: wie wil zo niet zijn?

Sylvana Simons is een soort rolmodel voor mij. Net als zij, ben ik Nederlander. Maar autochtoon. En blank – mijn uiterlijk deed sommigen in het verleden wel eens anders vermoeden, maar vervelende vooroordelen bleven en blijven mij bespaard.

Dat is wel anders als jij of je ouders oorspronkelijk uit Suriname komen, zoals bij Sylvana het geval is.

Als ík iets zeg wat de goegemeente niet welgevallig is, heb ik een grotere kans dat er inhoudelijk op wordt ingegaan dan Sylvana krijgt. Die gaat voornamelijk horen dat ze moet oprotten, en dat is dan nog één van de minst hufterige adviezen.

In het geval haar iets leuks ten deel valt, bijvoorbeeld als ze een column mag schrijven in een blad, krijgt ze van een chagrijnige medecolumnist te horen dat ze geen echte schrijver is en die column alleen maar krijgt omdat ze zwart is.

Aan onvriendelijke medemensen geen gebrek op deze wereld.

Nou gaat ze naar DENK en IK denk dat ze daar nog eens over moet NAdenken. Ik kan me levendig voorstellen dat je alle nadelen van de kloof tussen allochtonen en autochtonen spuugzat bent. Maar is dat duo van DENK dan wel een veilige haven?

Toen die twee niksdoeners in de PvdA-fractie („Ik doe niks!” „Nee, precies, da’s het probleem!”) pas in beweging kwamen toen het over een onderzoek naar het gebrek aan transparantie bij Turkse moskeeën ging, kon ik nog denken: oké, er zijn meer one-issue-politici.

Ik begrijp bovendien het dilemma van de allochtone politicus: maak ik – allochtoon die als gewone Nederlander behandeld wil worden – de kloof nou groter of kleiner door voor allochtonen op te komen?

Ruzie krijgen met die autoritair en solistisch opererende PvdA-fractieleiding is ook niet zo moeilijk, ik zou al veel eerder zijn weggeweest.

Dus tot zó ver the benefit of the doubt.

Maar bij mij gingen destijds alle bellen rinkelen bij dit dit interview .

Vanwege de volgende passage.

Interviewer: „U bent toch tegen emancipatie van vrouwen en homo’s?”
Kuzu: „Wij zijn voor homo-emancipatie, iedereen mag zijn wie hij is.”
Öztürk: „Ja!”
Kuzu: „En als ik vrouwenrechten niet respecteer, dan krijg ik thuis een klap op mijn kop.”
Öztürk: „Ha, ha, ha!”

Binnenkort word ik 65, oud en wijs, dus vertel mij niets over gladjanussen en linkmiegels. Cultuur of afkomst maken daarbij niks uit, je vindt ze overal. Hier dus. Hou ze recht voor je, Sylvana. Heeft niks met Turken of moslims te maken, ik herken dit gedrag gewoon uit Nederland Ons Vaderland.

Van hoogopgeleide pakkenmeneren die zich met een standaardzinnetje en een grapje afmaken van een antwoord op serieuze vragen. En daar moet je volgens mij dus niet wezen, lieve meid.

Maar jij maakt je eigen keuzes en moedig vind ik het wel.

Sterkte dus maar!

______________________________

Reageren kan hieronder of op Facebook.

 

 

 

 

Valse profeten

rob rondGeef mij de vijf en je bent één handdruk verwijderd van Boris Jeltsin, Garry Kasparov, Edoeard Sjevardnadze en nog wat bekende figuren. Kijken hoeveel handdrukken je verwijderd bent van een beroemdheid is een grappig tijdverdrijf. Griezelig is hoe je ook slechts een haartje verwijderd kunt zijn van een ramp.

Op een woensdagmiddag vroeg mijn Lena zich af of ze een vriendin haar zin zou geven. Die wilde ’s avonds naar een musical. Lena haat musicals. Twijfel, twijfel, twijfel, tot in het ticketbureau toe. Maar nee, ze kon haar weerzin niet overwinnen en kocht kaartjes voor een toneelvoorstelling.

Een paar dagen later belde de vriendin op. „Lena, ik wil je bedanken, je hebt mijn leven gered.”

Op woensdagavond 23 oktober 2002 namen in Moskou Tsjetsjeense moslims het publiek van de musical Nord-Ost in gijzeling. Drie dagen later waren 130 van de 850 theaterbezoekers dood door gas dat de Russische Spetsnaz-troepen in het Doebrovka Theater hadden gepompt.

Ik vertelde de Moskouse correspondent van onze krant dat mijn vrouw op het punt had gestaan kaartjes voor Nord-Ost te kopen, maar het niet over haar hart had kunnen verkrijgen.

„Haar goede smaak heeft haar gered”, zei correspondent Frank Hendrickx.

Als ik op het podium sta met een gitaar in mijn handen, dringt zich steevast die ene gedachte op: ik sta hier als ideale schietschijf. Wie mij te pakken wil nemen, hoeft maar naar een concert te komen.

Dit soort associaties borrelen op na het geweld in Parijs vrijdag. Opnieuw namen terroristen uitgaanspubliek op de korrel. Je hebt je slachtoffers graag kwetsbaar. De aanslag op een stadion mislukte. Gelukkig waren deze jihadisten te sukkelig om drones met brandbommen te sturen. Op zo’n aanslag kunnen we wachten.

„Vind je het ook zo jammer dat er in onze tijd geen romantiek meer is?” Dat vroeg mij eind vorige eeuw de schimmige Georgische politicus Tsereteli. De bobbel in zijn broekzak verried een vuurwapen.

Romantiek is er wel degelijk, in de vorm van het heldendom van de jihadist die met zijn bomgordel ongelovige honden naar de hel blaast en daarmee voor zichzelf maagden verdient in het paradijs. Snappen die jongens niet hoe weinig 72 maagden is op de eeuwigheid?

Er klinkt bijna bewondering door in de stem van nieuwslezers die een goed gecoördineerde actie melden. Wat is hier zo knap aan? Dat die lui kunnen klokkijken? Er is niets moeilijks aan vernielen. Een olifant hoeft niet te studeren voor hij aan de slag gaat in de porseleinkast.

Op de achtergrond spelen figuren een rol die zelf niet de kleine held willen uithangen: de Stalins en Bin Ladens van deze wereld. De hang naar zogenaamde romantiek en de rol van geslepen manipulators vormen een probleem dat wij, onze kinderen en kleinkinderen niet zullen oplossen.

Politici mogen dat niet zeggen. Dan krijgen ze geen stemmen. En dus strooien ze ons en waarschijnlijk ook zichzelf zand in de ogen door bestrijding van het kwaad te beloven. Het heeft geen zin hun dat kwalijk te nemen.

Kwalijk is wel de politicus die oplossingen aandraagt zoals het sluiten van grenzen. ‘Weg met Schengen.’ Hij neemt zijn publiek in de maling en legt de schuld bij mensen die als slachtoffer zijn gevlucht voor uitgerekend de idioten die in Parijs tekeer gingen. De Britten doen niet mee aan Schengen, maar mochten tien jaar geleden 52 lijken bergen na een aanslag in de Underground.

Hoed u voor valse profeten. Die zijn er ook buiten de islam.

_________________________________

Reageren kan hier.

Salmonellatelevisie

maaike_rondDe vakantie is voorbij, komkommertijd ook.
Jammer: op tv geen Zomergasten meer, geen praatprogramma’s waar de tijd wordt genomen voor gesprekken, los van de waan van de dag.

Het politieke reces is namelijk ook voorbij. In de talkshows en nieuwsrubrieken zien we straks weer de spelers flitsen en blitsen. Of verkreukeld worden.

Format? „Politieke gast, je krijgt tien minuten, inclusief twintig onderbrekingen door de interviewer.”

Er valt natuurlijk een hoop kritiek te leveren op politici. Naast de noodzakelijke ambitie zijn ijdelheid en pretenties hun niet vreemd. Maar omdat de dames en heren kritische journalisten daar ook geen gebrek aan lijken te hebben, moet ík naar een spel om het spel kijken. Een soort Wordfeud – letterlijk: woordvendetta. En niet voor de lol, in ieder geval niet de mijne.

Sommige ‘anchors’ lijken een roeping te hebben, een beetje als Jomanda, het spirituele medium uit Tiel. Deze geroepenen uit Hilversum zien zichzelf als ontmaskeraars van het Haagse wereldje, alsof het daar louter leugenaars en bedriegers zijn. En zo kan het gebeuren dat Twan Huys in College Tour beleefder is tegen crimineel Willem Holleeder dan tegen politicus Diederik Samsom.

Dat de kijkcijfers stijgen naarmate de uitzending spannender wordt – dat wil zeggen, de politicus wordt zó vaak in de rede gevallen dat hij daarna rijp is voor stottertherapie – is niet de bedoeling natuurlijk. Dat is slechts een aangename bijkomstigheid.

Biologie kent ook media, lees ik op Wikiweetalles. Het zijn voedingsbodems ten behoeve van een bacteriecultuur. Een lauw stukje kipfilet met salmonella, bijvoorbeeld. Je wordt er doodziek van. Maar deze media hebben in ieder geval geen pretenties.

De relatie media en politici wordt ook wel eens een moeizaam huwelijk genoemd: ze kunnen niet zonder en niet met elkaar.

Ik hoop tóch dat het uitgaat tussen die twee. Word er een beetje ziek van.

______________________________

Reageren kan hieronder of op Facebook.