Tagarchief: gezondheid

Succes

Nederlands beroemdste straatmuzikant was nog lang niet van plan om dood te gaan. Chuck Deely had net een nieuwe gitaar gekocht.

Den Haag zou hem er nooit op zien spelen. De 62-jarige Hagenaar met een Amerikaans paspoort werd geveld door de lelijke griep die momenteel in Europa huishoudt. Lang probeerde hij dokters uit de buurt te houden, maar op 9 januari vond een huisgenoot het te gortig worden. Hij belde een ambulance. Op weg naar het ziekenhuis kreeg Chuck een hartaanval en raakte hij in coma. Uit dat coma is hij niet meer ontwaakt.

Chuck was een geval apart. Hij had geen verblijfsvergunning, maar onze overheid liet hem met rust. Dat is wel eens anders. Haagse politieagenten dachten dat hij dakloos was, maar hij woonde al jaren in bij de huurder van een sociale woning. De gemeente wist dat precies, want Chuck kreeg op dat adres een vergunning voor straatartiesten toegestuurd waar hij nooit om had gevraagd. Hij mocht gewoon doorspelen, terwijl musicerende Roemenen werden verjaagd. ‘Red held Chuck Deely van de bedelroemenen!’, roeptoeterde GeenStijl op zijn website, terwijl er niets aan de hand was.

In 2008 had een groentje bij de Haagse politie nog wel een bekeuring uitgeschreven. Dat is die agent niet goed bevallen. Er stak een storm van verontwaardiging op en de bekeuring werd geseponeerd. Devies van de gemeente: kom niet aan onze Chuck. Bekend maakt bemind.

Iedereen over wie ooit iets in de pers is verschenen, weet dat zo’n stuk kan wemelen van de fouten. Chuck zou niet hebben kunnen spelen tijdens de kerst, want hij lag in het ziekenhuis. Fout, hij lag thuis in bed. Hij zou op straat onwel zijn geworden. Fout, dat was thuis. In de ene krant was hij 66, in de andere 65, in weer een andere 62 jaar oud. Die laatste leeftijd klopt. Aangedragen correcties werden grotendeels genegeerd.

Muziek was Chucks lust en leven. Hij had een enorm repertoire, zong graag  liedjes van Neil Young en Bob Dylan, die luisteraars als ze hun ogen sloten nauwelijks van het origineel konden onderscheiden. Zo groot waren Chucks roem en populariteit dat het Residentie Orkest met hem optrad. In 2009 kreeg hij de Haagsche Popprijs.

Of hij ervan droomde een beroemd muzikant te worden? „Misschien ooit vroeger, maar hij was gelukkig met het leven dat hij had”, vertelt zijn huisgenoot A., die vol bewondering spreekt over Chucks talent om dingen voor elkaar te krijgen. „Als hij een nieuwe PC nodig had, briefde hij dat gewoon rond in de stad. Vroeg of laat stond er dan opeens een nieuwe computer die iemand hem cadeau had gedaan. Zo ging het met alles. Hij hoefde maar een kik te geven of hij had het.”

Elke dag speelde hij op straat in het centrum van Den Haag, zeven dagen in de week, ’s ochtends en ’s middags. „Ik moet ervan leven”, vertelde Chuck tegen een journalist, „dus ik heb geen keus. En ik haal er toch 40 tot 50 euro per dag mee binnen.”„Vermenigvuldig dat maar met vier”, zegt zijn huisgenoot. „En hij spaarde niks, hij had een gat in zijn hand.” Waar gaf hij zijn geld aan uit dan? „Restaurants bijvoorbeeld”, zegt de huisgenoot.

De griep rond kerst was in alle opzichten een ramp. Het is net de periode waarvan je het als straatmuzikant moet hebben, maar Chuck lag in bed. Een bevriende Hagenaar houdt een inzameling en haalt daarmee 4.750 euro op. En wat doet Chuck ermee? „Hij kocht die nieuwe gitaar en stapte op de fiets met de rest van het geld in zijn broekzak”, vertelt de huisgenoot. „Althans, dat dacht hij, maar hij had twee broeken over elkaar aan en had de biljetten daartussen gestopt. Onderweg naar huis is hij alles verloren. Een heel spoor liet hij na, als Klein Duimpje.”

Was de straatmuzikant een makkelijke prooi voor de griep? „Hij had volgens mij een ijzersterk gestel”, zegt de huisgenoot, „als je ervan uitgaat dat hij één tot anderhalve kilo suiker per dag at en verder alleen vlees. Hij was een echte carnivoor.”

Gebruikte hij ook middelen? „Je kon er alles ingooien”, zegt de huisgenoot.

Wanneer is een leven gelukt of mislukt? Moet je Michael Jackson feliciteren met zijn Neverland, zijn Beatlescatalogus, zijn talloze hits, maar ook zijn door chirurgen stukgesneden gezicht, met zijn zuurstoftank om maar vooral oud te worden, terwijl hij op zijn vijftigste overleed aan een overdosis medicijnen? Noem je Elvis Presley, die maar 42 werd, George Michael, die 53 werd, en talloze andere artiesten die zichzelf chemisch naar de andere wereld hielpen geslaagd en Chuck Deely niet?

Chuck is 62 geworden, heeft het leven geleid dat hij wilde, successen behaald waar hij naar streefde, en ik verklaar zijn leven tot geslaagd.

________________________________

Reageren kan hier.

Alle remmen los

rob rondHoe verklaar je al die uitersten bij de aap die uit de boom viel? Zijn de beeldenstormers van IS nazaten van de Arabische wetenschapper Avicenna? Behoren de neanderthalers die in Steenbergen een vluchtelingendebat verstoorden tot dezelfde soort als Delftse onderzoekers die de lichtsnelheid braken? Hoe rijm je Smurfenlied en Vuurvogel?

„Wat ben jij zwaar op de hand zeg. En dat voor de vroege zondagmorgen. Zal ik een omelet met spek voor je bakken? Vanavond biefstuk?”

Wat ik me afvraag: als je nou een groep experts met lege handen naar een aardachtige planeet zou sturen en ze zouden zonder boeken en hulpmiddelen hun leven opnieuw moeten opbouwen, zouden ze aan de kennis in hun hoofd dan genoeg hebben om binnen redelijke tijd op ons huidige niveau terug te zijn?

„Vanwaar al die vragen? Wil je nou ontbijten of niet?”

Het is toch verbluffend wat mensen wel en niet weten. Tot op subatomair niveau pluizen wakkere geesten de wereld en het heelal uit. Ze kunnen je vertellen dat de atmosfeer van Venus bijna helemaal uit koolstofdioxide bestaat en dat de druk er negentig maal zo hoog is als op aarde. Ze weten hoe ons lichaam defecte cellen te lijf gaat, maar als je naar de dokter gaat met buikpijn, vraagt hij niet wat je eet.

„Hoezo? Toen ik een keer bij de internist was, moest ik vertellen hoeveel koffie en alcohol ik drink en of ik suiker gebruik.”

Neem economen. Mijn leraar Engels vertelde onze klas in 1964 over de crisis van de jaren dertig en voegde eraan toe dat zoiets nooit meer kon gebeuren, ‘want inmiddels is bekend hoe je zoiets kunt voorkomen’. Die leraar geloofde dat echt, God hebbe zijn ziel.

„Ik dacht dat jij niet gelovig was.”

Of psychiaters. Die weten niet eens een gevaarlijke gek binnengaats te houden. Die slaat vervolgens in Leeuwarden op straat een vrouw dood met een fles.

„Dat lag niet aan de behandelaars, maar aan de wet. Die bood niet de mogelijkheid de man nog langer vast te houden, al wisten hulpverleners dat ie gevaarlijk was. Je moet bij de politiek zijn. Die heeft er geen geld voor over. Ik vraag je nog één keer: ontbijt?”

De politiek, daar begin ik niet aan. En ontbijt hoef ik ook niet meer. Nooit meer.

„Hè wat?”

Spek is vet en vet is slecht. Rood vlees is ook slecht, daar krijg je kanker van. Echt waar, het stond in De Telegraaf. Vis is ook niet gezond, want daar zit kwik in. Koolhydraten zijn net zo slecht als suiker, dus met brood, pasta en rijst ondergraaf je je gezondheid. De aardappel hoort met paprika, aubergine, peper en tomaat tot de nachtschadefamilie. Zit solanine in. Puur gif. Veel fruit eten is ook niet goed. En als je te veel water drinkt, krijg je watervergiftiging.

„Watervergiftiging? Wat is dat nou voor onzin.”

Zoek maar op bij Wikipedia: waterintoxicatie.

„Het lijkt wel of je je geloof in de mensheid kwijt bent.”

Integendeel. Wat mensen weten uit te vogelen, is geniaal. Toch is er meer wat we niet weten dan wel. Mijn bezwaar betreft de stelligheid waarmee onzinhypotheses tot waarheid worden verheven. En de gretigheid waarmee media dat oppikken.

„En dus hou je maar op met eten en drinken?”

Als alles ongezond is, kun je inderdaad beter niets meer tot je nemen. Dan ga je tenminste gezond dood.

„Wat ongezellig!”

Je hebt gelijk ook. Doe maar die omelet dan. Heb je een sigaretje voor me?

„Wat? Jij rookt toch niet?”

Alle remmen los.

_________________________________

Reageren kan hier.